Ik las laatst in een blog dat van alle gekochte boeken, de lezer bij slechts 10% verder komt dan het eerste hoofdstuk. Stapels ongelezen boeken moeten er dus bij jullie liggen, of heb jij misschien de juiste stragtegie gevonden om het boek van begin tot eind uit te lezen? Er zijn namelijk veel redenen voor die 10%, maar volgens mij is de belangrijkste dat veel lezers nog nooit een efficiënte manier hebben geleerd om door een boek heen te lezen. Wellicht dat ik jullie met deze 6 stappen kan helpen.
Door het volgen van de onderstaande stappen ben ik ervan overtuigd dat je in staat zult zijn om een non-fictie boek niet alleen uit te lezen, maar dit te doen in de helft van de tijd die het je normaal kost en je zal minimaal twee keer zoveel informatie weten te onthouden dan voorheen.
In dit blog de eerste stap naar het afronden van een non-fictie boek in de helft van de tijd:
1. Preview van het materiaal.
Oefening baart kunst, iedereen weet dat we steeds net iets beter worden of sneller wanneer we het voor de tweede, derde of vierde keer doen. De eerste keer dat we iets nieuws doen (een sport, spel, dating, noem maar op), dan kost dat altijd de meeste zorg en tijd. Zodra we weten wat er gaat komen doen we steeds meer dingen automatisch. Met lezen is het niet anders.
Zoveel mensen beginnen meteen met het lezen van een nieuw boek, vaak weten ze nauwelijks waar het boek over gaat. De eerste stap is om jezelf de tijd te geven voor de inhoud van het boek:
• Lees de voor- en achterkant, lees binnen de kleppen en de inhoudsopgave.
• Gebruik daarna zo'n 15 minuten voor het lezen van de eerste en de laatste paragraaf van elk hoofdstuk.
Je zult versteld staan van het effect op je brein. Het brein rangschikt de kern ideeën van het boek, het organiseert en sorteert de informatie en creeert zo die eerste ervaring van het leertraject. Door een kort stukje van de intro en de sluiting van elk hoofdstuk lezen, geven wij ons onderbewustzijn veel meer nieuwe informatie mee dan je zou denken. Wanneer vervolgens bij het daadwerkelijk lezen van het boek er nieuwe informatie wordt toegevoegd, weet het brein namelijk precies waar dit het beste geparkeerd kan worden.
Maar beter nog, na het doen van deze snelle preview, besef je misschien dat je alles wat je uit het boek wilde halen al weet of dat het boek niet is wat je ervan verwacht had. Koester dan die gedachte en leg het boek terug in de kast als je denkt dat het niet (meer) de moeite waard is om te lezen.
Ben je na de preview nog steeds van plan om door te lezen, lees dan eerst mijn volgende blog.
Andre Hoefs (www.actonimpact.nl)
Posts tonen met het label act on impact. Alle posts tonen
Posts tonen met het label act on impact. Alle posts tonen
vrijdag 3 december 2010
zondag 14 maart 2010
Ook een kleine verbetering is een prestatie op zich
Waar ik woon organiseren ze ook dit jaar weer een jaarlijkse hardloop evenement. Dit jaar wordt de derde editie van de Cascaderun gehouden en het is inmiddels in de grote omtrek en daarbuiten enorm populair. Met 6.000 deelnemers wordt het ook nu weer een gezellige drukte. Je kunt kiezen uit 5 of 10 mijl en ik doe voor het tweede jaar mee aan de 5 mijl (= 8 kilometer).
Zelf wonen wij langs het traject van de 5 mijl en iedere dag loopt menig deelnemer zich voor onze deur in het zweet. Het is een mooi gezicht, al die mensen die zich voorbereiden op de grote dag. Er zijn er die erg goed kunnen lopen en zwierend en zwevend voorbij komen. Er zijn er ook die -net als ik- wat meer moeite moeten doen. En als ik al die mensen langs zie komen, dan zie ik een vreemde vorm van verbroedering in onze stad. Het heeft aanleiding gegeven tot gezamenlijke inspiratie en transpiratie.
Zo hebben mijn broertje en zwager zich dit jaar ook ingeschreven voor de 5 mijl. En er wordt hard getraind. En dat dit niet altijd even gemakkelijk gaat blijkt uit de blessure van mijn broertje. Met een leuk training programma van internet (Start to run) liep mijn broertje drie keer per week en hij was al erg goed op weg. Hij liep al 7 km aan één stuk en hoefde nog maar 8 lessen tot hij de 10 km aan één stuk zou kunnen lopen. Wat hieraan zo bijzonder is, is dat hij tot een jaar geleden eigenlijk helemaal niet aan sport deed. Door zijn astma was sporten voor hem een zware beproeving en helaas rookte hij daarbij ook nog.
Met het roken is hij van de één op de andere dag gestopt. Alleen hiermee heeft hij al zoveel gewonnen! Jammer alleen is dat hij een zware blessure aan zijn knie heeft opgelopen. Na bijna een jaar hard trainen zal hij dus niet met mij mee kunnen doen en dat vind ik erg jammer. Mijn zwager doet gelukkig nog wel met mij mee. Hij zegt sinds oktober niet meer voor de Cascaderun te hebben getraind, maar dat zal voor mij weinig uitmaken: zijn lichaamsbouw is zoveel beter voor het hardlopen dan het mijne, dat hij met twee vingers in zijn neus voor mij zal eindigen.
Ook vandaag heb ik weer 8 kilometer gelopen, het is heerlijk en ook een beetje verslavend. Op zondagmorgen loop ik wel vaker langs het Hoogeveense kanaal richting Echten. Strakke broek en op mijn koptelefoon een lekker stevige beat. Met mijn kop in de wind, aan de horizon een grijze lucht en met nog weinig mensen op straat. Het ene been voor het andere. Ik verbaas mij er nog steeds over dat ik het volhoud. Ik kan mij het begin zo'n twee jaar geleden nog goed herinneren. Het was een martelgang, na 500 meter was ik al volledig buiten adem en mijn hart protesteerde met 200 slagen/minuut. En nu...een vol uur houd ik het vol. Ik loop nog steeds niet erg snel, maar verwacht wel de tijd van het vorige jaar met 7 minuten te verbeteren. Niet spectaculair, maar voldoende om een tevreden gevoel aan over te houden.
Elke kleine vooruitgang is nog steeds een vooruitgang en zoals mijn zwager al zei:
"Je bent een jaar ouder en je loopt sneller dan vorig jaar, dat is toch een hele prestatie!". En zo is het maar net.
Andre Hoefs - Act on Impact (www.actonimpact.nl)
Zelf wonen wij langs het traject van de 5 mijl en iedere dag loopt menig deelnemer zich voor onze deur in het zweet. Het is een mooi gezicht, al die mensen die zich voorbereiden op de grote dag. Er zijn er die erg goed kunnen lopen en zwierend en zwevend voorbij komen. Er zijn er ook die -net als ik- wat meer moeite moeten doen. En als ik al die mensen langs zie komen, dan zie ik een vreemde vorm van verbroedering in onze stad. Het heeft aanleiding gegeven tot gezamenlijke inspiratie en transpiratie.
Zo hebben mijn broertje en zwager zich dit jaar ook ingeschreven voor de 5 mijl. En er wordt hard getraind. En dat dit niet altijd even gemakkelijk gaat blijkt uit de blessure van mijn broertje. Met een leuk training programma van internet (Start to run) liep mijn broertje drie keer per week en hij was al erg goed op weg. Hij liep al 7 km aan één stuk en hoefde nog maar 8 lessen tot hij de 10 km aan één stuk zou kunnen lopen. Wat hieraan zo bijzonder is, is dat hij tot een jaar geleden eigenlijk helemaal niet aan sport deed. Door zijn astma was sporten voor hem een zware beproeving en helaas rookte hij daarbij ook nog.
Met het roken is hij van de één op de andere dag gestopt. Alleen hiermee heeft hij al zoveel gewonnen! Jammer alleen is dat hij een zware blessure aan zijn knie heeft opgelopen. Na bijna een jaar hard trainen zal hij dus niet met mij mee kunnen doen en dat vind ik erg jammer. Mijn zwager doet gelukkig nog wel met mij mee. Hij zegt sinds oktober niet meer voor de Cascaderun te hebben getraind, maar dat zal voor mij weinig uitmaken: zijn lichaamsbouw is zoveel beter voor het hardlopen dan het mijne, dat hij met twee vingers in zijn neus voor mij zal eindigen.
Ook vandaag heb ik weer 8 kilometer gelopen, het is heerlijk en ook een beetje verslavend. Op zondagmorgen loop ik wel vaker langs het Hoogeveense kanaal richting Echten. Strakke broek en op mijn koptelefoon een lekker stevige beat. Met mijn kop in de wind, aan de horizon een grijze lucht en met nog weinig mensen op straat. Het ene been voor het andere. Ik verbaas mij er nog steeds over dat ik het volhoud. Ik kan mij het begin zo'n twee jaar geleden nog goed herinneren. Het was een martelgang, na 500 meter was ik al volledig buiten adem en mijn hart protesteerde met 200 slagen/minuut. En nu...een vol uur houd ik het vol. Ik loop nog steeds niet erg snel, maar verwacht wel de tijd van het vorige jaar met 7 minuten te verbeteren. Niet spectaculair, maar voldoende om een tevreden gevoel aan over te houden.
Elke kleine vooruitgang is nog steeds een vooruitgang en zoals mijn zwager al zei:
"Je bent een jaar ouder en je loopt sneller dan vorig jaar, dat is toch een hele prestatie!". En zo is het maar net.
Andre Hoefs - Act on Impact (www.actonimpact.nl)
Abonneren op:
Posts (Atom)